Goh…weblog…

Na een heeeeele lange blog-stilte ben ik er weer eens.

De laatste maanden was ik nogal druk namelijk. Afgelopen oktober, de 11e om precies te zijn, ben ik bevallen van een prachtige zoon…Eelco. Helaas bleek Eelco het syndroom van Down te hebben…een nogal onaangename verrassing voor ons. Oké, we hadden geen prenataal onderzoek gedaan, maar de 20 weken echo liet geen afwijkingen zien, en dan word je toch gerustgesteld. Maar Eelco kwam, zag en overwon.

“Just when you think you have learned what you need to know in life,
someone truly special comes into it and shows just how much more there is”

Deze tekst hierboven is echt zo waar…Los van zijn Down lijkt Eelco kerngezond. Hij groeit als kool en ontwikkeld zich tot op heden als een “normale” baby. Ik wist niet dat je in één kap zoveel van iemand kon houden….Het was in eerste instantie voor ons even zoeken naar een balans tussen Eelco de gewone dingen laten meemaken en toch ook recht doen aan de speciale behoeften die hij kan hebben. want hoe je het ook wend of keert, je komt met een Downkindje in een medisch circuit terecht. Kinderarts, fysiotherapie, logopedie, cardioloog, echo’s…Lastig, maar het gaat goed. Er zijn dagen dat ik er niet eens meer aan denk..Inmiddels heb ik het werken alweer hervat. Moeilijk hoor, maar ook wel lekker. Even iets anders dan alleen moeder zijn. Eelco gaat 1 dag in de week naar het kinderdagverblijf, en verder past oma op. Ik werk nu 3 dagen per week. Ik hoop vanaf nu weer wat vaker te bloggen. Dus tot blogs maar weer!

Inmiddels zijn de bekende laatste loodjes aangebroken in deze zwangerschap. Vandaag ben ik 38+4 weken zwanger. De baby mag komen, kan komen. Maar ja, het kan ook nog 3 weken duren…
De kaartjes zijn geregeld, de enveloppen zijn geschreven, we zijn uit de naam, het kamertje is klaar. Ik persoonlijk kan niet zo veel meer door de dikke buik. Lopen gaat moeizaam (ik waggel meer ), fietsen vind ik prettiger, maar daarin ben ik weer heel onzeker omdat ik twee weken terug een keer van de fiest ben gevallen. Niet slim.
Maar “Pim” groet goed, en hij is nog erg beweeglijk. Dus ach, ik heb niets te klagen. Ik doe mijn klusjes en wacht af..

In het begin van je zwangerschap leef je toe naar die eerste echo. Na die echo leef je toen naar de 20-weken echo. Na de 20-weken echo leef je toe naar de 28 weken, want dan is je kindje volgens de medische wetenschap toch echt levensvatbaar. En daarna? Daarna wacht je…tot je gaat bevallen.

Aankomende zaterdag ben ik 30 weken zwanger. Dat is best lang. Over een week of 10 mogen we "Pim" verwelkomen in deze wereld. Nou, wij zijn er klaar voor! Het kamertje is zo goed als klaar, op wat details na. Nieuwe gordijnen, een lamp.

Pim groeit, draait, schopt en beweegt dat het een lieve lust is. Zijn mama groeit gestaag mee…dat bewegen gaat iets minder..Wat bekkenklachten, pijn in de bil en rug en een groeiende buik zorgen ervoor dat ze iets minder mobiel is dan ze graag zou willen. Wat ook de reden is dat ik op het werk nu gedeeltelijk "ziek" ben. Een 32-urige werkweek als verpleegkundige is iets te veel gevraagd

Maar verder? Verder gaat alles goed. Nog 10 weekjes…of nog maar 10 weekjes? Wie het weet mag het zeggen…

Maar er was een donder, een bliksem, een slag toen ik je zag
Ik ben veranderd, een ander, sinds die ene lach
Ik geef me over, je hebt me, verzetten heeft geen zin
Ik ben veranderd, een ander en dit is pas het begin

Afgelopen vrijdag hebben we bijna 50 minuten naar ons kindje mogen kijken, met als klap op de vuurpijl de woorden: Het is een jongetje.
Vanaf dat moment, de 20-weken-echo, ben ik veranderd. Moeder voel je je vanaf de positieve test. Maar dat gevoel van verbondenheid, van onvoorwaardelijke liefde is nu pas echt in alle hevigheid losgebarsten. Ik voel ons kleine grote mannetje nu steeds vaker zachtjes bewegen in mijn buik, en elke keer brengt het een grote smile op mijn gezicht.
Ook denk ik elke keer…maar natuurlijk is het een jongetje.Wat anders? Maar ik weet zeker dat ik datzelfde gevoel zou hebben als ze me hadden verteld dat het een meisje was. (alhoewel, dan zou ik denken: maar natuurlijk is het een meisje )
Jongetje, meisje..het maakte ons niets uit. Het was ook niet relevant, maar we waren gewoon erg nieuwsgierig. We waren zo blij dat ons kindje gezond leek, geen rare afwijkingen had. Garanties kan niemand ons geven, maar wij zijn er klaar voor. Klaar voor de tweede helft van de zwangerschap, klaar voor een leven met zijn driexebn.
Maar eerst even verder ruzixebn over de kleuren van de kinderkamer, over welke commode en welk ledikantje. En over de naam.
Voorlopig hebben we Pim als working-title.
Suggesties zijn welkom, maar verwacht geen reactie van: Oh, die is leuk, die gaat het worden. Er moet wel iets te raden over blijven voor jullie

Ons kleine maar oh zo grote wonder…

Ik kan nog steeds vol verbazing kijken naar mijn lijf, en mijmeren over van alles wat er daarbinnen gebeurd. Vandaag ben ik exact 14 weken zwanger. 14 weken! Das al eenderde van de hele zwangerschap.

Nog steeds als ik naar de wc ga, check ik of ik toch niet stiekum ongesteld ben geworden, maar nee hoor. De ergste misselijkheid is nu wel weg, de moeheid word ook minder. De verwondering blijft. Verlof is inmiddels aangevraagd, kraamzorg is geregeld. Nu moeten papa en mama langzaam toch echt aan de slag. Opvang regelen, kamertje gaan doen, nadenken over namen. Maar vooral genieten, heel veel genieten van dit grote, kleine wonder in mijn buik.

Goed, na een lange radio-stilte kijk ik weer eens voorzichtig om een hoekje hier.
En we hebben goed nieuws.
Na twee-en-een-half jaar geduld hebben, na heel veel verdriet, mogen we nu eindelijk melden dat we zwanger zijn! Vanmorgen een echo gehad, en ik ben nu 11 weken. Het kindje is alive and kicking, met een mooie hartslag. Ik durf te beweren dat we de gelukkigste mensen op deze aarde zijn…echt waar.
Tel daarbij op dat we afgelopen woensdag terug zijn gekomen uit Curaçao, alwaar we 10 dagen waren, en het leven is gewoon goed!

Zo, ook onze vakantie zit er weer op. Aan alle goede dingen komt een eind, helaas. Maar thuiskomen is ook altijd fijn..

We zijn dit jaar weer eens naar Italie geweest. Met de auto. Eerst een week aan het Gardameer, daarna nog 3 dagen Florence. Mooi land, lekker eten, mooi weer. Wat wil een mens nog meer?

Vannacht heeft Marco van Basten mijn badkamer verbouwd. Niet heel netjes, maar hij moest weg vanwege rijles. Die btw werd bekostigd via een erfelijke aangelegenheid…
En ik heb samen met lief gegeten bij DJ Tiesto. Hij is getrouwd. Zij hebben een dochter van een jaar of 7 (enorme betweter) en een heel klein baby'tje.
En DJ Tiesto werkt samen met mijn lief in een genetisch lab schijnt….

Goed. Ik kan het hebben over Robben die het had kunnen beslissen. Of over Nigel de Jong die rood had kunnen (moeten?) krijgen. Of over de doeltrap die een corner had moeten zijn. Misschien zelfs over de aanval van Spanje (die ene beslissende) die in het begin misschien wel buitenspel was…Maar dat zou er op wijzen dat ik verstand heb van voetbal. En dat heb ik niet.

En soms…soms zegt een beeld meer dan 1000 woorden.

En dan gaat het leven "gewoon" weer door. En dat is goed. In het begin is het raar om te merken dat de wereld gewoon doordraait. Nu is het fijn om te merken dat wij daarin meegaan. Lichamelijk voel ik me best goed, en geestelijk krabbelen we allebei weer op. Life goes on toch? Inmiddels heb ik het werk weer voorzichtig hervat. Iets om tegenop te zien, maar ook iets wat achteraf vaak meevalt. Ik zag op tegen de collega's die juist heel meelevend zouden zijn. Telkens weer je verhaal moeten doen. Maar weet je wat het gekke was? Dat ik juist de collega's die niets zeiden (konden zeggen, wisten te zeggen) erger vond. Ik voel me daar een beetje ongemakkelijk bij. Maar goed, ieder zijn ding.
Het mooie weer helpt ons wel, al zou een paar graadjes koeler niet erg zijn. Het poezenvolk vind het ook warm en sleept zich van schaduwplekje buiten naar schaduwplekje binnen.