Maar er was een donder, een bliksem, een slag toen ik je zag
Ik ben veranderd, een ander, sinds die ene lach
Ik geef me over, je hebt me, verzetten heeft geen zin
Ik ben veranderd, een ander en dit is pas het begin

Afgelopen vrijdag hebben we bijna 50 minuten naar ons kindje mogen kijken, met als klap op de vuurpijl de woorden: Het is een jongetje.
Vanaf dat moment, de 20-weken-echo, ben ik veranderd. Moeder voel je je vanaf de positieve test. Maar dat gevoel van verbondenheid, van onvoorwaardelijke liefde is nu pas echt in alle hevigheid losgebarsten. Ik voel ons kleine grote mannetje nu steeds vaker zachtjes bewegen in mijn buik, en elke keer brengt het een grote smile op mijn gezicht.
Ook denk ik elke keer…maar natuurlijk is het een jongetje.Wat anders? Maar ik weet zeker dat ik datzelfde gevoel zou hebben als ze me hadden verteld dat het een meisje was. (alhoewel, dan zou ik denken: maar natuurlijk is het een meisje )
Jongetje, meisje..het maakte ons niets uit. Het was ook niet relevant, maar we waren gewoon erg nieuwsgierig. We waren zo blij dat ons kindje gezond leek, geen rare afwijkingen had. Garanties kan niemand ons geven, maar wij zijn er klaar voor. Klaar voor de tweede helft van de zwangerschap, klaar voor een leven met zijn driexebn.
Maar eerst even verder ruzixebn over de kleuren van de kinderkamer, over welke commode en welk ledikantje. En over de naam.
Voorlopig hebben we Pim als working-title.
Suggesties zijn welkom, maar verwacht geen reactie van: Oh, die is leuk, die gaat het worden. Er moet wel iets te raden over blijven voor jullie

Ons kleine maar oh zo grote wonder…